Deszczownica

Robiliście kiedyś? 

Świetna zabawa! 

Po pierwsze: dziecko wbija gwoździe. Po drugie: dziecko wbija gwoździe. ʘ‿ʘ

 A po trzecie: dziecko wbija gwoździe. 

(✷‿✷)

biurko i kinkiet u Witka

Pokój Witka ciągle przed remontem, ale nie byłabym sobą, gdybym czegoś nie zmajstrowała... tym bardziej, że Wicia nie ma żadnego stolika... 

Była sobie szafka. A nawet dwie. Takie same. Jedna spokojna nie wadziła nikomu, druga... również nikomu nie wadziła, ale zimowa się na nią uwzięła i postanowiła ją zmienić. ;)

- Będziesz biurkiem - orzekła.

Szafka została odwrócona do góry nogami. A że swoje przeszła, los ją nadwątlił, to wzmocniłam jej wiórowy korpus drewnem.

Góra stała się dołem, a dół górą z nowym blatem...

i skrytką za cokołem, za byłym cokołem ;)

I tu muszę nadmienić, że pomagali mi moi starsi synowie. Oni trzymali blat nieruchomo - co nie było łatwe - a ja przykręcałam zawiasy.

Jak widać biurko nadal jest szafką :)

Nad powstałym biurkiem wisiał kabel od kinkietu. Postanowiłam kablowi dorobić drewniany wspornik, na którym zawiśnie lampa... Drewniany, bo mam sporo resztek z moich poprzednich robótek.

Sposób na dziurki  w tych samych miejscach co na ścianie:

Kartkę przyłożyłam najpierw do ściany, zrobiłam dziurki tam gdzie już były kołki po poprzednim kinkiecie oraz gdzie idzie kabel, potem kartkę przyłożyłam do deski i wierciłam dziury w tych samych miejscach.

Na wsporniku zawisła mała, ikeowska, wisząca lampa (u sufitu wisi taka tylko większa z kuchni przeniesiona):

I tak sobie panują u Witka - biurko i kinkiet...

I to wszystko własnymi ręcami :) dumnam jak paw!

rysowanie

Znacie te kredki?

Od lat moje dzieci znają grube kredki - bambino w drewnie i milan, takie które się nia łamą i miękko rysują. Któregoś dnia stwierdziłam, że Witek dojrzał do swoich kredek i na półce z kredkami w pobliskim sklepie ujrzałam colorino. Postanowiłam je wypróbować, choć były jeszcze grubsze od poprzednich. Mają dołączoną temperówkę, ale nauczona doświadczeniem poszukałam takiej z pojemniczkiem. Znalazłam i razem z kredkami wylądowała w koszyku. I są. I rysujemy. I greźdamy. :) 

Jeśli małe dziecko dużo rysuje to duże dziecko sprawniej pisze. Może nie zawsze tak jest, ale u nas się sprawdziło. Najstarszy rysował odkąd pamiętam i z kaligrafią nie ma problemów. Średni nie lubił rysowania i stawia kulfony. Jak będzie z najmłodszym? Zobaczymy już za 4 lata. :)

kolory

Biały to też kolor (śnieg za oknem!), ale my na przekór...

To nasze jedyne książeczki o kolorach, ale Witek najbardziej poleca Erica Carla, którego wypożyczyliśmy z biblioteki:

torba na zakupy dla Witolda

 

co mnie zajmuje, gdy mnie tu nie ma?

jak widać powyżej - zero szycia...

Jej Wysokość Przesłodkość

Helenka pojawiła się w styczniu, więc czas pokazać te słodkości. 

(tutaj wpis z kocykiem)

Jeśli zaślinicie klawiaturę to wiedzcie, że nie tylko wy... :)

fot. Mama Iga

Dziękuję za fotki :)
<3

fałszywy stolarz ze mnie

Mamy takie drewniane autko z Lidla. 

Klocki można ustawić w małe, drewniane miasteczko. Jego elementy zawsze wydawały mi się jakby pokryte pluszem i dopiero jak Witek zaczął je gryźć okazało się, że zrobione są z bardzo miękkiego drewna. 

Dla bezpieczeństwa naszego najmłodszego gryzonia schowałam więc na razie klocki do torby na przechowanie i zrealizowałam projekt, który planowałam zanim urodził się Wicia. 

To co widzicie wyżej miało być drewniane, zamówione u znajomego stolarza, ale z moją organizacją czasu obawiałam się, że to nigdy nie nastąpi. Wykorzystałam więc filc.

Chodziło o to, żeby z pojazdu budowlanego zrobić pojazd osobowy, dla drewnianych figurek, które co roku na okolicznych jarmarkach kupujemy u naszego zaprzyjaźnionego wytwórcy.

  

Zaczynał od rycerzy, ale co roku ma nowe postacie. Np. Czerwony Kapturek.

Ludziki mają zazwyczaj okrągłe podstawy, dlatego w filcu powycinałam kółka. Żeby jazda była w miarę bezpieczna dla pasażerów, czyli żeby stali stabilniej skleiłam ze sobą trzy warstwy grubego filcu.

Kółeczka wycinałam nożykiem, więc nie przyglądajcie się za bardzo ;))) 

Na razie zabawa wygląda tak jak widać :D

No i tak to stałam się oszukanym stolarzem ;D

Pozdrawiam wakacyjnie tych, którzy tu jeszcze zaglądają :)))